Woelrat versus tuinier. Hoe een klein dier mijn boomgaard opat en wat ik vervolgens deed.

Wie is de woelrat en waarom ik hem haat (met respect) 

De woelrat (Arvicola amphibius), ook bekend als waterrat, is een knaagdier uit de hamsterfamilie. Hij wordt tot 20 cm groot, leeft in holen en — hier zit de kern — voedt zich met plantenwortels. Hij knaagt ze niet van buitenaf aan. Hij graaft zich van onderaf onder de plant en kapt de wortel door. Het boompje ziet er normaal uit, totdat het bij de eerste windstoot omvalt alsof het is omgezaagd. Want het is eigenlijk omgezaagd — alleen ondergronds. 

Als je denkt dat dit een klein probleem is — fout. 

De schadebalans die tot op de dag van vandaag pijn doet 

Ik woon in de Bieszczady, tussen Sanok en Birča. Het perceel is prachtig, maar onbewaakt — seizoensgebonden ben ik er van mei tot september. De rest van het jaar behoort toe aan de natuur. En aan de woelrat. 

Toen ik in de lente op het perceel aankwam, trof ik dit aan: 

In totaal meer dan 20 boompjes. Enkele jaren werk, enkele honderden złoty's, tientallen uren planten. Weggevaagd door een dier zo groot als een halve schoen.
 
Wat niet werkte

Ik had trilling- en geluidsverjagers geïnstalleerd — zulke die in de grond gestoken worden, die trillingen zouden genereren en knaagdieren zouden afschrikken.

De woelrat interesseerde dat niet.

Misschien was hij eraan gewend geraakt. Misschien beschouwde hij ze als muzikale achtergrond bij zijn feestmaal. Het effect was nul.

Plan B: gaas, carbid en bierblikjes

Na enkele dagen van rouw — en één concrete avondsessie met bier en echtgenote, met uitzicht op de zonsondergang — besloten we anders te handelen.

Gegalvaniseerd gaas

Dit is de kern van het hele plan. Elk nieuw boompje planten we nu in een 'mandje' van gegalvaniseerd gaas met kleine mazen. Ik graaf een gat, vorm een cylinder van gaas, zet die in het gat, vul het met vruchtbare aarde en plant het boompje. De wortels groeien binnen de metalen kooi, die de woelrat niet kan doorknagen.

Carbid

Regelmatig — ongeveer eens per twee/drie weken — stop ik carbid in spleten en holen in de grond. In contact met vocht produceert het acetyleen, waarvan de geur zeer onaangenaam is voor knaagdieren. Het doodt niet, maar schrikt effectief af.

Bierblikjes op aluminium buizen

Ja, je leest het goed. Bierblikjes van de bieren die 's avonds gedronken werden, belandden op aluminium buizen van de plastic tunnel, die ook de winter niet overleefde. Ze rammelen in de wind, trillen samen met de buis. De hele boomgaard ziet er nu uit als een kunstinstallatie. Of zeer toegewijde recycling.

Nieuwe aanplant: 12 boompjes, dit keer met volledige beveiliging

Ik keerde terug met 12 nieuwe boompjes: appelbomen, peren, pruimen, zure kersen, kersen. Elk geplant in een mandje van gegalvaniseerd gaas. Boven elk — een blikje van "Książęce" - tarwebier, wiegend in de wind.

Zal het werken? Ik weet het niet. Ik ben een programmeur die tuinieren leert en geef geen garanties. Maar deze keer deed ik wat ik kon.

Wat ik geleerd heb — en jij kunt het gratis meenemen
 

En de vijfde les, de belangrijkste: na elke tuinfiasko hoort een biertje met uitzicht op de bergen. Het geneest geen planten, maar helpt tuiniers beslist.